اواسط سال ۱۴۰۰ در شهر بیرجند واقع در استان خراسان جنوبی دختری جوان با ضربات چاقوی برادرش به قتل رسید. عامل جنایت که آن زمان ۲۱ساله بود خیلی زود دستگیر شد و به قتل خواهرش اعتراف کرد.
پسر جوانی که پیش از این خواهرش را تحت تأثیر «حسادت» و «بیتوجهی والدین» به قتل رسانده بود، پس از گذراندن ۲ سال و نیم زندان که به دلیل بخشش اولیای دم تنها ۲ سال آن را گذراند — با بازگشت به خانه، نه تنها به بهبودی روانی نرسید، بلکه درگیریهایش با والدین به حدی شد که حتی برادر ۱۱ سالهاش را هدف حسادت و خشم قرار داد.
شواهد نشان میدهد که این پسر از اختلالات روانی رنج میبرد، اما نه به حدی که از مسئولیت کیفری معاف شود. با این حال، پس از آزادی، هیچ برنامه حمایتی، نظارتی یا درمانی جدی برایش در نظر گرفته نشد. خانواده نیز درگیر تنشهای عمیق شدند و مادر که تنها فردی بود که با او مهربان بود در نهایت شاهد آن شد که پسرش هم او را مجروح و هم برادرش را با ۴۰ ضربه چاقو از پا درآورد.
در جلسه محاکمه که روز سهشنبه در شعبه یک دادگاه کیفری استان خراسان جنوبی برگزار شد، متهم با آرامش از جنایت خود دفاع کرد: «پدرم میگفت تو مشکل روانی داری و من را به بهزیستی برد. من آنجا را دوست نداشتم... حقوق کمی میگرفتم... از ۶ ماه قبل چاقویی خریده بودم تا اگر دوباره خواستند من را ببرند، بزنم.»
او درباره قتل برادرش گفت: «با خودم گفتم اگر او نبود، پدرم توجه بیشتری به من میکرد.» و در مورد مادرش اظهار پشیمانی کرد: «ناخواسته او را هم زدم. او از همه با من مهربانتر بود.»
در پایان، با لحنی گسسته گفت: «اگر پدرم به من پول میداد، این اتفاق نمیافتاد. از کارم پشیمانم. اگر قصاص شوم، عذاب وجدان کمتری خواهم داشت.»
در همین حال، پدربزرگش از راه دور ویدئویی خواستار قصاص شد و هشدار داد: «او فرد خطرناکی است. دست و پایش را ببندید.» اما مادرش، با وجود زخمهای جسمی و روحی عمیق، بدون اشاره به قصاص گفت: «هرچه پدرشوهرم بگوید، من همان تصمیم را میگیرم» — جملهای مبهم که ممکن است نشاندهنده بخشش ضمنی یا سکوت در برابر درد باشد.
